Agora ez dut oraindik ikusi, baina superprodukzioek eragin ohi duten jakinmina piztu du geurean eta Cannesen ere eman du zeresanik. Alejandro Amenábarren pelikulak genialak direla pentsatzen nenbilela, datozen asteetan zinemagileari tartetxo bat uztea erabaki nuen aurrekoan, ala akaso modan dagoelako besterik ez dut egiten (esan nizun zu eta bion artean ez genuela iruzurrik). Edonola, pentsaera arrazional(egi)ak hasieratik hastea eskatzen didanez, hona hemen opera prima.
Suspensezko kartelean miran dagoen Ángela ikus-entzunezko medioetako bortizkeria aztertzen ari da bere tesian. Kontuan sakondu ahala, irakaslea eta gore pelikulen fanatiko Chema ere gertaera bitxietan korapilatuko ditu.
Ikuspuntu iradokitzailetik kontatu digu Amenábarrek thriller psikologikoa. Intriga mantentzeko mekanismoak badakizki eta ikusleari egonezina transmititzen dio traman ezusteko birak emanez. Benetako hilketak errodatzen dituzten snuff movie-en zitalkeria eta gizakiok debekatutako kontuei ikusten diegun morboa kritikatzen ditu zuzendariak.
No hay comentarios:
Publicar un comentario